De woede die je voelt door een ander, geeft precies aan hoever je over je eigen grenzen bent gegaan.

Woede is bij mij geen onbekende. En deze les loopt als een rode draad door mijn leven heen. Ik voel vaak woede en vind het dan lastig de echte oorzaak helder te krijgen. Na jaren van yoga en meditatie slaag ik er in om wat vertraging en inzicht aan te brengen. Maar woede is toch nog steeds sterk aanwezig in mij. Soms vind ik het ook positief. Het is sterk en zorgt ervoor dat ik vooruit blijf gaan. Het is mijn drive. Maar als het uit de hand loopt dan is het niet meer positief. Als ik niet meer helder kan denken en begin te schermen met allerlei oordelen en ga veroordelen dan gaat het niet meer goed. Dan is het voor mij een teken dat ik stilte moet opzoeken. De natuur in en even alleen zijn. Hoever ben ik over mijn grenzen heen gegaan?

Grenzen sluiten anderen niet uit, ze sluiten ons op.

Dus hoe werkt dat dan met onze eigen grenzen, tot hier en niet verder? Of stellen we dan juist paal en perk aan onze eigen vrijheid?

Lastig vraagstuk dus ik zal een voorbeeld geven van iets waar ik zelf nog steeds me worstel. Ik ben erg gevoelig voor het feit dat men denkt dat ik te weinig doe. Ik wil niet als lui worden gezien en vind dat ik een harde werker ben. Mijn overtuiging was altijd “Wie niets doet kan ook niets fout doen” en mijn ouders hebben mij altijd meegegeven als echte ondernemers” Bezig blijven, want rust roest”

Nou die eerste overtuiging die klopt voor mij nog steeds als een bus, want wie niets doet kan ook niets fout doen. Maar deze gebruik ik dan ook te pas en te onpas als schild. En is dat wel nodig? Want als je niets doet kun je ook niets fout doen, dat is toch mooi? Dan kan ik dus terugkaatsen dat fouten juist goed zijn want daar leer je van. Maar als je er niet van wilt leren dan is het misschien wel goed om niets te doen.

Bovenstaande is een typisch voorbeeld van een innerlijk dialoog die ik met mezelf voer om achter het antwoord te komen.

Bezig blijven want rust roest!

Laten we die andere er even bij pakken. Bezig blijven, want rust roest” Als je niet bezig blijft dan gaan je prestaties achteruit en dat leidt tot minder succes. Deze heb ik voor mezelf al aardig getackeld want die heb ik uitgeprobeerd. En als ik momenten van rust inlas, momenten van niets doen dan gaan mijn prestaties juist omhoog. Dus deze overtuiging heb ik vervangen door “ Een uur per dag te mediteren en als ik druk ben 2 uur.” Want door juist weer in die rust te komen en de stilte merk ik dat mijn geest tot rust komt en er weer ruimte komt voor nieuwe plannen en nieuwe energie.

Allemaal goed en wel maar als iemand mij verwijt dat ik het er maar van neem en een lekker lui leven leid dan kan ik zo op de kast zitten. Dus ondanks mijn ervaringen en mijn voorwerk irriteert het me als ik gezien word als weinig productief. Toni, mijn man, die kan mij hier nog steeds flink mee op stang jagen. Terwijl hij zelf in mijn ogen ook niet het toonbeeld van vlijt en hard werken is. Het wordt dan een wedstrijd wie werkt het hardst. Daar ben ik heel goed in, wedstrijdjes doen.

Woede, hoe ga je er dan mee om?

Deze wedstrijdjes mogen we best verliezen, sterker nog als we dit onder de knie krijgen dan voelt het als winnen.

Geen wedstrijdje doen en proberen liefdevolle vriendelijkheid te beoefenen. Blij zijn met het leven dat ik leid en als anderen zichzelf op mij projecteren, door te vinden dat ik niet veel doe, te weten dat het hun eigen projectie is. En dus niet boos worden maar beseffen dat ik al veel geleerd heb. Namelijk door te genieten van het leven. In plaats van mijn tijd te verdoen achter de pc in een kamertje terwijl het leven buiten aan zee verder gaat.

Dit te beseffen en los te laten dat ik het oneerlijk vind of onjuist, is de les die ik de komende tijd ga toepassen. Laten gaan en vanaf nu een nieuwe overtuiging introduceren, namelijk “Ik rust op mijn lauweren. “

Ik rust op mijn lauweren

Want op je lauweren rusten komt voort uit de Griekse traditie na de Olympische spelen gelauwerd worden met palmtak en laurierkrans. Ook betekent Laurea in het Latijn laurierboom of krans, die symbool staat tot het bekronen van een welverdiende prestatie. En dit is precies wat we vaak vergeten, genieten van die welverdiende prestatie. Vaak gaan we dan meteen weer door of beginnen we met iets nieuws. Dus daarom ga ik mijn aandacht meer verleggen naar genieten van de prestatie door vaker op mijn lauweren te rusten.

Ik neem rust na volbrachte arbeid en ben tevreden met wat ik heb bereikt!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 + zeven =