Introspectie, wat doet dit met mij?

Introspectie wordt als het ware afgedwongen nu we thuis zitten. Zeker hier in Italie zitten we al vanaf 9 maart thuis. We mogen alleen bij hoge uitzondering boodschappen doen met een verklaring en als we naar buiten gaan mag dit hooguit tot 200 meter van je huis vandaan.

Ik merk bij mezelf dat ik tijdens de quarantaine door de vijf bekende fases van het rouwproces ben gegaan:

ontkenning – boosheid – onderhandelen – verdriet – acceptatie

Hoewel ik als ik eerlijk ben, toch nog net niet helemaal ben aangekomen bij de acceptatie. Omdat ik het verdriet nog geen kans geef, denk ik. Mijn grote vriend, boosheid, haalt mij daar steeds weer weg en brengt mij nieuwsberichten en opmerkingen op social media die ervoor zorgen dat ik samen met mijn vriend boosheid weer heerlijk los kan gaan.

Er gebeurt van alles

Wat we niet kunnen ontkennen is dat er momenteel een hele hoop gebeurt. Zowel in ons als om ons heen. En ik vraag me af, wat doet dit met mij?

Mij is geleerd dat de buitenwereld om ons heen de spiegel is die je zelf vasthoudt. En als ik me dan hiervan bewust wordt, dan kan ik niet ontkennen dat ook ik angst heb. Angst voor de onzekerheid.

Nu ben ik opgevoed met het denken in oplossingen en ook met het doorgaan als het tegenzit want er komt altijd weer een betere tijd aan. En ik geloof ook in deze overtuigingen. Maar, en daar is ie dan de maar!, dit is wel een rare situatie. Een situatie waar ik zelf zo weinig grip op heb. En hoe kan ik hier grip op krijgen, want als ik het los laat dan val ik misschien wel in een heel diep gat zonder vangnet. Althans zo voelt het.

En beetje bij beetje laat ik het toch los. Als een auto die op de handrem staat ga ik vooruit, beetje bij beetje maar toch met weerstand. Ik doe meer wat ik vaker zou moeten doen. Ik ga de tuin in, help Toni met klussen en schilderen en help Desert met haar schoolwerk. Maar omdat ik maar bezig blijf en zo mijn gedachten verzet, kom ik niet echt tot rust. En daarom kan mijn vriend boosheid weer makkelijk grip op mij krijgen. Ik ga proberen wat meer echt tot rust te komen. Ik zoek bewust de stilte op, ga een stuk wandelen of mediteer. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Ik merk dat ik onrustig ben in mijn geest en dat ik overal wat van vind, denk of mee bezig ben.

Verbinding

Iedereen roept op tot solidariteit en verbinding. We zitten toch immers allemaal in hetzelfde schuitje?

En dat voel ik niet. Ik vind niet dat we in hetzelfde schuitje zitten. En dan merk ik dat ik nog niet toe ben aan verbinding. Daar steekt mijn boosheid zijn hoofd weer om de hoek. Ik voel onrechtvaardigheid, oneerlijkheid. Ik weet het zeker er klopt iets niet. En dan begin ik weer met het onderhandelen. Hele gesprekken met Toni over dictatuur en beperking van vrijheid en nog even en ik ga me kandidaat stellen om dit hele zooitje eens flink de waarheid te zeggen.

Je hoort het al, de acceptatie is nog ver te zoeken.

Introspectie en acceptatie

Nu zou ik natuurlijk het liefst willen afsluiten met een eind goed al goed. Monique heeft het allemaal geleerd en gesnapt en nu gaat ze jullie dat ook even uitleggen.

Maar…. ja inderdaad weer maar, dat kan ik niet.

Want ik heb het nog niet geleerd, ik zit er midden in. Dat is zoals het is en niet anders.

En nu ik het heb opgeschreven kan ik eindelijk beginnen met accepteren. Accepteren wat er is en mezelf mild en vol begrip de tijd geven om in mijn eigen tempo hieraan te werken tot ik het echt heb geaccepteerd.

Het is zoals het is!

Hulp van buitenaf

Dit vers las ik en ik vond dat dit voor mij de spijker op zijn kop sloeg. Als ik merk dat ik uit balans ben dan lees ik dit en het geeft mij weer de kracht om te zijn wie ik ben. De kracht van de kwetsbaarheid!

Wendbaar als water.

Niets is zo zacht en wendbaar als water.
Toch kun je er alles mee aanvallen wat stevig en sterk is.
Niets kan er tegen op.

Het zwakke kan het sterke overwinnen.
Het soepele kan het stugge overwinnen.
Eigenlijk weet iedereen dit wel, maar niemand leeft ernaar.

Daarom zegt de wijze:
Accepteer alle vernederingen,
dan word je de meester van de grond en het graan.
Accepteer alle lasten en schulden,
dan kun je een keizer zijn.

De waarheid klinkt vaak tegenstrijdig.

Tao Te Tjing

2 reacties

  1. Monique,
    Je schrijft dat je het nog niet geleerd hebt.
    Je hebt het al een keer geleerd, je leert het steeds opnieuw want elke situatie is nieuw. En ook deze keer zie jij wat er gebeurt en besluit het te onderzoeken. Juist daarom leer je ons, de mensen die bij jou op reis komen, iets. Over steeds opnieuw beginnen, over vallen en opstaan, over inzicht in jezelf. Je bent goed bezig Monique! Zet hem op!
    Veel vragen die tijdens mijn reis bij jou de kop op staken blijven terug komen. Sommigen lijk ik nog steeds niet te kunnen beantwoorden. Maar misschien kunnen we niet alles kunnen en alles weten, misschien zal ik nooit leren hoe te leven. De dingen bekijken zoals ze zijn, zoals waar jij nu mee bezig bent, dat is een mooi voorbeeld hoor.
    En de eigenschap water, daar kunnen we allemaal inderdaad wel wat meer van gebruiken.
    Bedankt voor je blog!
    groetjes, jacqueline

    1. He Jacqueline, leuk van je te horen!
      Goed te horen dat je mijn blog inspirerend vond. Het is inderdaad steeds die innerlijke worsteling van vraag en antwoord terwijl het antwoord niet altijd nodig is. Ik heb net een hele mooie film gezien: a serious man” en daar kwam dit ook weer zo mooi naar voren. Ik krijg veel van deze tekens op dit moment dus ik zal hier mee bezig zijn denk ik. Ik ben oplossingsgericht en dan het liefst in de vorm van wat is de vraag dan geef ik het antwoord. Maar dat kan niet altijd. Zo zie ik ook deze hele periode als een grote les. Er heerst nu extra veel onzekerheid en daarom rijzen er steeds meer vragen. Maar berusten in het feit dat het leven zich ontvouwt is het enige antwoord. En ook al weet ik dit, dan is het nog niet altijd makkelijk dit toe te passen. Het enige wat mij helpt is me wat meer afsluiten, aandacht meer naar binnen richten, mijn lichaam waarnemen, mijn ademhaling waarnemen en berusten in mijn zijn. De vragen die bij de reizen naar boven komen, dat zijn vaak de meest hardnekkige vragen die te maken hebben met overtuigingen en patronen die al lang in ons systeem zitten. En dat zijn de meest moelijke om in te berusten. Ik denk dat als je dit signaleert, dat het wil zeggen dat je al geleerd hebt hoe je moet leven. Het gaat er nu om meer berusting te vinden, inderdaad te accepteren dat je niet alles kunt weten, leren en dat dat ok is. Liefs voor jou!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 − 13 =