Open je hart!

Mijn hart ging weer open na een bijzondere ademsessie. Lees hier mijn ervaring.

Ik ga altijd vrij vroeg naar bed, meestal voor 22 uur en ik slaap ook goed in. Maar vanaf november vorig jaar merkte ik dat ik niet zo goed meer sliep. Ik werd elke nacht zo rond 5 uur wakker en de laatste tijd ging ik dan dromen. Het was heel herkenbaar en ik wist ook zodra ik wakker werd wat ik had gedroomd. Niet dat het altijd veel nut had in mijn ogen, het waren vooral rare en ook wel een beetje angstaanjagende dromen. Er waren veel personen uit mijn verleden in deze dromen uit allerlei fases van mijn leven tot nu toe. En het zorgde ervoor dat ik heel erg moe hiervan werd.

Ademsessie

Toen ik een week naar Nederland ging eind januari had ik een ademsessie met als doel meer te leren over een bepaalde ademtechniek. Ik was hier erg in geïnteresseerd vooral omdat deze techniek ervoor zou zorgen emoties die vastzaten, los te maken. Om een techniek of methode aan te leren is het van belang deze eerst zelf te ervaren, dus mijn docente heeft mij eerst wat vragen gesteld en is toen met mij aan de slag gegaan om de techniek toe te passen.

Hier gebeurde er al veel, merkte ik. Maar ik kwam niet tot een nieuw inzicht. Ik was een gever en moest meer voor mezelf zorgen. Maar dat wist ik al. Gelukkig kreeg ik door het beoefenen van deze techniek wel een nieuw inzicht. Dit zorgde ervoor dat ik op een andere manier naar mijn ademhaling ging kijken. De oefeningen die ik leerde moest ik meteen blijven toepassen. De oefeningen waren gericht op het ademen naar mijn hart en het ruimte maken voor mijn hart. Deze oefeningen ben ik meteen gaan doen en dit voelde goed.

Hart openen voor jezelf= Heling

Tot ik vrijdagavond een etentje had met vrienden uit de oude tijd in een plaats uit mijn niet al te prettige verleden. Het was gezellig maar toen ik op mijn hotelkamer kwam en ging slapen werd ik om een uur of 2 wakker. Ik voelde misselijk en heb moeten overgeven en daarna kreeg ik krampen in mijn buik waardoor ik om de 15 minuten weer naar de wc moest. Mijn normale reactie was boos op mezelf te worden. Zo van, wat heb je nou weer gedaan, veel te laat naar bed gegaan, waarom doe je dat toch altijd, je weet toch dat je daar niet tegen kunt, allerlei verwijten. Tot ik me nog veel naarder begon te voelen en dit herkende van mezelf. Iets wat ik al heel lang doe. Ik herkende het automatische patroon ineens bij mezelf.

Liefde voor jezelf

Toen besloot ik het op een hele andere boeg te gooien. Ik ging mezelf te omarmen, dus letterlijk mijn armen om mezelf heen te slaan en mezelf als mijn eigen liefste kind wiegen en troosten. Ik probeerde al mijn oprechte liefde naar mezelf te sturen en echt voor mezelf te zorgen.

En toen gebeurde er opeens iets heel bijzonders, althans dat vind ik.

Ik begon te huilen vanuit mijn tenen. Niet echt met veel geluid maar wel met veel kracht vanuit mijn hele lichaam en het enige wat ik zei was “ ik voel me zo alleen” En ik heb mezelf toen nog meer omarmd en getroost. Het voelde alsof mijn hart eindelijk was open gegaan. Voor mezelf. Het was heel zwaar en ik voelde me ook echt heel erg ziek. Ik weet niet of dit te maken had met iets verkeerds gegeten of met de emoties die vrij kwamen, maar dat maakt ook niet uit.

Nu merk ik dat ik een stuk verder ben gekomen en er weer een deeltje in mij is geheeld. Ook voel ik me lichter en bovenal ik slaap weer goed en rustig. Het duurde even voordat ik me weer beter voelde.

Maar wat heb ik hier weer veel van geleerd!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 × 2 =